رشته حقوق

عمل صالح، دوست

برخی از مردم چیزهایی را شریک خدا گرفته­اند و آنان را مانند خدا دوست دارند امّا مؤمنان خدا را بسیار دوست دارند.

«قُلْ اِنْ کُنتُم تُحِبُّونَ اللهَ فَاتَّبِعوُنی یُحْبِبْکُمُ اللهُ و یَغْفِرلَکُم ذُنُوبَکُم وَ الله غَفورٌ رَحیمٌ» (آل عمران: ۳۱).

«بگو اگر خدای را دوست می­دارید، مرا پیروی کنید؛ که خدا شما را دوست دارد و گناه شما را می­بخشد و خداوند آمرزنده­ی مهربان است» (صدر حاج سید جوادی و دیگران، ۱۳۸۴: ج۱۱: ۱۲۶).

«اِنَّ الْذینَ امَنوُا وَ عَمِلوُا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمْ الرَّحْمَنُ وُدّاً» (مریم: ۹۶)

خدای رحمان برای کسانی که ایمان بیاورند و عمل صالح انجام دهند، دوستی قرار می­دهد.

به طور کلّی از دو نوع «حُب» در قرآن نام برده شده است؛ حُبّ مقدّس و حُبّ نامقدّس.

ـ حُبّ مقدّس: حُبّ مقدّس شامل محبّت خداوند به بنده، محبّت بنده به خداوند و محبّت بندگان به یکدیگر.

در آیاتی از قرآن افراد مؤمن محبوب خدا دانسته شده­اند و از آنان به توّاب، مطهّر، متوکّل، متّقی، محسن، صابر نام برده شده است؛

«اِنَّ اللهَ یُحِبُّ المتوکّلین» (آل عمران: ۱۵۹). همانا خداوند توکّل کنندگان را دوست دارد.

«اِنَّ اللهَ یُحِبُّ الصّابرین» (آل عمران: ۱۴۶). همانا خداوند صابرین را دوست دارد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *