رشته حقوق

پیشگیری از جرم، ارتکاب جرم

[213] UN Doc. A/C.6/SR.91 (Maktos, United States).
[214] UN Doc. A/C.6/215/Rev.1.
[215] UN Doc. A/C.6/SR.87.
[216] `Report of the International Law Commission on the Work of Its Forty-Seventh Session, 2 May – 21 July 1995′, UN Doc. A/50/10, p. 43, para. 80.
[217] Yearbook . . . 1995, Vol. I, 2383rd meeting, p. 29.
[218] `Report of the International Law Commission on the Work of Its Forty-Eighth Session, 6 May-26 July 1996′, pp. 26-7.
[219] Ibid., p. 24.
[220] Black’s Law Dictionary, 5th ed., St Paul, MN:West Publishing, 1979, p. 5.
[221] `Report of the Preparatory Committee on the Establishment of an International Criminal Court’, Vol. II, p. 83; `Decisions Taken by the Preparatory Committee at its Session Held 11 to 21 February 1997′, UN Doc. A/AC.249/1997/L.5, Annex I, p. 22; `Report of the Inter-Sessional Meeting from 19 to 30 January 1998 in Zutphen, The Netherlands’, p. 54; `Draft Statute for the Inter-national Criminal Court’, p. 50.
[222] UN Doc. A/CONF.183/C.1/WGGP/L.4, p. 3. Adopted unchanged in the final version: UN Doc. A/CONF.183/C.1/L.76/Add.3, p. 2.
در عین حال این سوء تفاهم و ابهام راجع به ماهیت این مقرره هنوز وجود دارد. پیشنهاد بحث «عناصر جرایم» که از سوی هیات نمایندگی آمریکا در نخستین جلسه کمیسیون مقدماتی دیوان مطرح شد تحریک مستقیم و علنی به ارتکاب نسل کشی را این گونه تلقی کرد که مستلزم نتیجه است، علی رغم عنوان سند که به جرایم عقیم اشاره دارد. این سند لازم می دارد که «متهم یک اقدام علنی را مرتکب شده که دارای اثر بر تشویق یک یا چند نفر به ارتکاب جرم نسل کشی مورد بحث است».
UN Doc.PCNICC/1999/DP.4/Add.3, p. 3.
[223] Prosecutor v. Akayesu, para. 560
[224] Prosecutor v. Kambanda.
البته کیفرخواست دیگری مثل کیفرخواست سونگا نیز دربردارنده اتهام تحریک مستقیم و علنی به نسل کشی است.
[225] دادستانهای دادگاه به بررسی این مساله پرداختند که آیا موگه سرا را می توان متهم کرد زیرا سخنرانی اش می تواند این گونه تلقی شود که در خلال سال 1994 آثاری به همراه داشته است، اما به طور عاقلانه تصمیم گرفت که این استدلال پذیرفتنش سخت است.
[226] Mugesera v. Minister of Citizenship and Immigration, File No. QML-95-00171, 11 July
1996 (Immigration and Refugee Board, Adjudication Division). The decision was upheld on appeal: Mugesera v. Canada (Case Nos. M96-10465, M96-10466), Reasons and Order, 6 November 1998 (Immigration and Refugee Board, Appeal Division). See William A. Schabas, `L’affaire Mugesera’, (1996) 7 RUDH, p. 193; William A. Schabas, `Mugesera v. Minister of Citizenship and Immigration’, (1999) 93 AJIL, p. 529.
[227] Prosecutor v. Akayesu, para. 39.
[228] Ibid., p. 554.
دادگاه به نقل از پرفسور آندرو آشورث بیان داشت: «کسی که دیگری را به ارتکاب جرمی تحریک یا تشویق می کند باید مسوول محکومیت برای آن اعمال تحریک باشد، هم به خاطر این که برای تلاش در جهت ایجاد جرم قابل سرزنش است و هم به خاطر این که چنین مسوولیتی گامی در جهت پیشگیری از جرم است.»

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *